Focussen Vlaanderen

Een FOKUSJE van de conferentie

Heimwee op weg naar huis. Het ‘feest’ is gedaan. Het gewone leven begint terug.
Eén dag later een mailtje naar een paar Belgische conferentiecollega’s: “ook zo’n beetje een leeg gevoel van binnen?” Ja hoor, wat een troost, heimwee hebben we allemaal.
De conferentie in een paar woorden: boeiend, warm, gedeeld, verbonden, een goede plek om te zijn wie je bent, mensen terug zien, nieuwe ‘vrienden-voor-het-leven’…

Eerst kijk je er lang naar uit (het uitkijken maakt ‘deel uit van’) en dan opeens is het zover: morgen vertrek ik.
Samen in de auto met Lara, steeds dichter bij ons doel, vlinders in onze buik. Onze eerste focusingconferentie, wat moeten we er eigenlijk van verwachten? De Summerschool kennen we wel, maar wat is het verschil met een conferentie? Het antwoord blijft open.
Lara’s hotel op 6 km van het conferentiecentrum, rustig en groen gelegen, nodigt ons uit om minstens één flinke wandeltocht te maken. Achteraf blijkt dat het nog nooit zo koud was in mei (ook in België op dat moment). Sjaals en mutsen kwamen van pas. Regenkledij was onontbeerlijk. We hebben zelfs niet meer aan onze wandelplannen gedacht.
In het conferentiecentrum is er nog niet veel drukte, we zijn bij de eersten. We lopen al enkele BF’s (bekende focussers) tegen het lijf, niet letterlijk want ik herken hen wel maar zij mij niet. Had ik dan geen onvergetelijke indruk nagelaten in FISS 2008 (Focusing Institute Summer School)?

’s Avonds krijgen we zicht op de aanwezigheid van verschillende landen, van Japan tot Argentinië, en zelfs uit de Palestijnse gebieden… Goed vertegenwoordigde landen zijn Duitsland (natuurlijk!), Nederland, Griekenland, Zwitserland,… de Amerikanen blijken minder talrijk dan anders te zijn. Ik kan niet vergelijken met anders. Dus voor mij is het prima zo. Zelf zijn we met 7 Belgen.
We verheffen ‘broken English’ tot de voertaal van deze conferentie. (Al was het leuk om tussendoor nog eens een woordje Italiaans te spreken met de ‘Romeinen’.)

Dan volgen 3,5 dagen van kiezen (wat een ruim aanbod!)… en wat een ramp voor mij. Ik wil niks missen en stap van het ene naar het andere, vaak tot op het laatste moment in twijfel welke workshop nu uiteindelijk mijn voorkeur heeft… Als ik dan (soms) zelf een beetje teleurgesteld uit het lokaal kom (hoge verwachtingen weet je wel) en van anderen hoor dat hun workshop zooooooooooooo interessant was, dan doet mijn hart een beetje pijn. Mijn volgende keuze zal beter zijn… Als een andere workshop me opeens veel rijkdom geeft dan kan de conferentie in z’n geheel niet meer stuk.

Bij een paar gevestigde waarden op respectabele leeftijd (Bebe Simon is 81 jaar!) een workshop gevolgd; fantastisch om nog eens de basis en onvervreemdbare kern van focusing te horen. Maar volgende keer kies ik toch eerder voor jongere mensen, voor nieuwe ideeën of voor een bepaald thema. En ik bouw dan meteen ook momenten in ‘to take things in…’ in plaats van zo rond te hossen.

Ik blijf nog een beetje met mijn beginvraag zitten: wat is het doel van zo’n conferentie?
- uitwisselen waar men op verschillende plekken van de wereld al focussend mee bezig is,
- leren van elkaar, ‘nieuwe’ elementen en methodes doorgeven, carrying forward…,
- contacten leggen, netwerken,
- verschillen in accenten van ‘teachers’ zien,
- gewoon een warm focusbad nemen,
- …?

De heimwee heeft plaats gemaakt voor het leven van alledag, en dat is zoals het is.

In Californië (2011) zal ik er niet bij zijn wegens te ver en te lang zwemmen. Maar voor Zwitserland (2013) schrijf ik me al in, met een duidelijkere agenda voor mezelf. Want dan ben ik geen bleutje meer, dan zal het mijn 2° conferentie zijn.

Hilde Gerené
Mei 2010